woensdag 5 november 2014

Hartje ter herinnering

In mijn woonplaats woont een lieve mevrouw met haar honden. Ze horen overduidelijk bij elkaar; zij als leider, maar op haar eigen, zachtaardige manier. Ze zorgt goed voor haar honden en helpt soms zelfs honden die dakloos zijn of die een tijdelijke opvang nodig hebben.


Een van haar honden is een ontzettend schattige ruwharige teckel, 'Daan' genaamd. Daan is al oud, 14 jaar, maar huppelt nog rond alsof hij danst. 


Daan had een hernia en is hieraan geopereerd. Tijdens zijn herstel duwde zij hem rond in een hondenwandelwagen en later had hij een speciaal tuig aan dat zijn ruggegraat ondersteunde. Hij is volledig genezen en danst weer als een puppy.


Daan is op zijn eigen manier een grote man, alleen niet van postuur. Daarom kreeg hij een speciaal tuigje. Niet rond zijn nek, maar om zijn borstkas, met kleine belletjes er aan en 's avonds met kleine lichtjes. Niet dat hij er uit zag als een opgetuigde kerstboom maar wel goed zichtbaar. En Daan was trots op zijn tuigje. Altijd blij om iemand te zien, soms wellicht van een afstand, maar altijd blij. Overal waar de mevrouw ging, ging Daan. Niet aangelijnd, want hij bleef bij haar.


Maar nu iDaan niet meer. Vorige week is hij een natuurlijke dood gestorven.
De mevrouw maakte een rouwkaart met een foto van Daan en een heel lieve tekst, waarin stond hoeveel ze van hem hield en hoeveel ze hem zou missen. Deze kaart gaf ze aan iedereen die zij altijd tegenkwam met haar honden.


Hoewel ik de mevrouw niet goed kende, kreeg ook ik een kaartje. Ik begon meteen te snikken. Te snikken om haar, omdat zij haar hond moest missen, en te snikken omdat ik het kaartje zo ontzettend lief vond. Ik voelde met haar mee en wilde haar iets geven om haar dit te vertellen en om haar Daan te helpen herinneren (niet dat ze die hulp nodig heeft).


Ik heb haar een hartje gemaakt met de foto van Daan die ze op het kaartje had gezet. Aan het hartje heb ik nog een strook linnen vastgemaakt met de tekst die ze altijd tegen Daan zei. Dit had ze ook op de rouwkaart gezet.


afbeelding van herinneringshartje van linnen, met foto, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


afbeelding van herinneringshartje van linnen, met foto, door Doekedoek, www.doekedoek.nl


Ik bracht het hartje naar haar huis en gaf het aan haar. Ze nodigde me uit om binnen te komen en we hebben heerlijk met elkaar gesproken. Toen ik weg ging kreeg ik een dikke knuffel en ze vertelde me dat ik altijd welkom was. 


Vanmiddag zag ik haar weer en ze bedankte me weer voor het hartje. Ze vertelde me dat het haar veel troost gaf. Toen ik wegwandelde was ik zo blij dat ik wel kon dansen. Net als Daan...


♥ Doekedoek ♥

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen